jesteś na stronie franciszkanie.pl
zakon
bł. Rafał Chyliński
podstawowe informacje
- data i miejsce urodzenia: 6 stycznia 1694, Wysoczka
- data i miejsce śmierci: 2 grudnia 1741, Łagiewniki
- beatyfikacja: 9 czerwca 1991, Warszawa (Park Agrykola)
- wspomnienie: 2 grudnia
życiorys
Bł. Rafał Chyliński OFMConv (w świecie Melchior Chyliński) to franciszkanin konwentualny i kapłan XVIII wieku, znany z wyjątkowej wrażliwości na los ubogich, chorych i opuszczonych. W tradycji zakonnej oraz w pamięci wiernych zapisał się jako człowiek modlitwy, pokuty i czynnej miłości bliźniego – do tego stopnia, że jeszcze za życia nazywano go „dziadowskim biskupem”, bo nieustannie otaczał się biedakami i oddawał im wszystko, co miał.
dzieciństwo i młodość w Wielkopolsce
Urodził się w Wysoczce, w okolicach Buku, w rodzinie drobnej szlachty wielkopolskiej. Jego rodzicami byli Jan Arnolf Chyliński i Marianna Małgorzata z Kierskich. Źródła podają jako datę urodzenia najczęściej 6 stycznia 1694 r. (stąd imię Melchior, związane ze świętem Trzech Króli), choć w dokumentach nowicjatu krakowskiego pojawia się również data 8 stycznia 1690 r.
Od wczesnych lat był wychowywany religijnie i – jak podają przekazy – wyróżniał się pobożnością oraz szczególną troską o ubogich. Uczył się w szkole (kolegium) jezuickiej w Poznaniu.
wojsko i decyzja o życiu zakonnym
W 1712 r. zaciągnął się do wojska, wiążąc swoją służbę z obozem króla Stanisława Leszczyńskiego. Doszedł do funkcji oficerskich, jednak po kilku latach uznał, że nie jest to jego droga. W 1715 r. opuścił wojsko i w Krakowie wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (franciszkanów konwentualnych). Podczas obłóczyn przyjął imię zakonne Rafał.
Śluby wieczyste złożył 26 kwietnia 1716 r., a w czerwcu 1717 r. przyjął święcenia kapłańskie (w przekazach często wskazuje się, że udzielił ich bp Piotr Tarło).
kapłan ubogich: misje, konfesjonał i posługa podczas epidemii
Jako franciszkanin i kapłan był łącznikiem dwóch wymiarów, które rzadko idą w parze w tak konsekwentny sposób: surowej ascezy oraz intensywnej pracy duszpasterskiej. Pełnił posługę w wielu klasztorach i ośrodkach: m.in. w Radziejowie, Pyzdrach, Poznaniu, Warszawie, Kaliszu, Gnieźnie, Warce, Krakowie i Łagiewnikach. Wszędzie zasłynął jako spowiednik, kaznodzieja i opiekun ludzi „z marginesu”: chorych, bezdomnych, żebraków, osób duchowo zagubionych.
Szczególnym świadectwem jego miłosierdzia była posługa w czasie epidemii w latach 1736–1738. Udał się wówczas do Krakowa, by – mimo realnego ryzyka – służyć chorym i umierającym, wspierać ich materialnie i duchowo oraz grzebać zmarłych. Źródła opisują, że robił to bez wahania, w warunkach skrajnie trudnych.
Najmocniej związał się z klasztorem w Łagiewnikach (dziś dzielnica Łodzi). Tam jego miłosierdzie stało się znakiem rozpoznawczym: rozdawał jedzenie, ubrania, a nawet własne rzeczy, co budziło zarówno podziw, jak i niezrozumienie współbraci. To właśnie wtedy utrwaliło się określenie „dziadowski biskup” – oddające fakt, że „rządził” sercem i troską o najuboższych.
śmierć, kult i beatyfikacja
Zmarł 2 grudnia 1741 r. w Łagiewnikach, mając 47 lat. Jego grób od początku był otaczany czcią, a wierni przychodzili modlić się o łaski za jego wstawiennictwem. Kult utrwalił się na tyle, że uruchomiono proces beatyfikacyjny, który – z różnymi przerwami historycznymi – doprowadził ostatecznie do wyniesienia go na ołtarze.
Beatyfikacji dokonał papież Jan Paweł II 9 czerwca 1991 r. w Warszawie (Park Agrykola). W homilii beatyfikacyjnej papież ukazał go jako znak sprzeciwu wobec moralnego rozkładu epoki saskiej i jako duchową „ekspiację” za zło niszczące wspólnotę.
