Dlaczego Jezus nazwał Piotra „szatanem”? Mogłoby się wydawać, że trochę przesadził, w końcu to bardzo mocne słowo. Jakie przesłanie dla nas się za tym kryje? O tym porozmawialiśmy w najnowszym odcinku Słowotwórczego.
Nie ustawiaj Bogu życia
Gdy przeczytamy Ewangelię przeznaczoną na najbliższą niedzielę, mając w pamięci wcześniejsze wydarzenia, zapewne może nas zdziwić fakt, że Jezus najpierw chwalił Piotra, a następnie ostro go zrugał. Taka szybka zmiana zdania wydaje się nieco zaskakująca. Trzeba jednak pamiętać, że pozytywny komentarz nie oznacza, że można osiąść na laurach. I zapewne to miał na myśli Chrystus.
Dlaczego jednak użył aż tak mocnych słów i nazwał swojego ucznia „szatanem”? Dziś jest to wyraz o wyraźnie negatywnym zabarwieniu i zalicza się go do grupy bardzo obraźliwych obelg. Kiedyś było jednak inaczej – „szatan” oznaczał po prostu przeciwnika, przeszkodę na drodze. Dopiero przez lata słowo to nabrało zdecydowanie gorszego wydźwięku, który dzisiaj w wypowiedzi Jezusa może wydawać się nam nie do przyjęcia.
W ten sposób Chrystus chciał powiedzieć Piotrowi, żeby nie próbował ustawiać po swojemu Jego życia, ponieważ nie on decydował o tym, co miało się wydarzyć. To kontrowersyjne zdanie stanowi też wezwanie do zaufania – apostoł powinien oddać przewodzenie Jezusowi, który najlepiej wie, co należy czynić. Słowa te stanowią również identyczną lekcję dla nas. Piotr posłuchał i podporządkował się aż do śmierci – a jak jest z Tobą?
Miłość polega na traceniu życia
W dalszej części niedzielnej Ewangelii słyszymy trudną zachętę do niesienia krzyża. Chrystus przypomina, że prawdziwa miłość nie zawsze wiąże się jedynie z przyjemnymi chwilami, ale oznacza także oddanie życia. Człowiek powinien więc rozdać siebie, dać się na ofiarę innym. Aby to zrobić, musi jednak najpierw sam pojąć, że ludzie są dla niego bezinteresownym darem od Boga. W ten sposób stanie się gotowy do rozumnej służby.
Więcej w nowym odcinku Słowotwórczego na kanale MNIEJSI!
Liturgia Słowa na XI. niedzielę zwykłą
Po przybyciu na pustynię Synaj Izraelici rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry.
Mojżesz wszedł wtedy na górę do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: Wy widzieliście, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym».
My ludem Pana i Jego owcami
Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, †
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.
My ludem Pana i Jego owcami
W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, †
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry, †
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.
My ludem Pana i Jego owcami
Bracia:
Chrystus umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdy jeszcze byliśmy bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.
Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednanymi, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. I nie tylko to – ale i chlubić się możemy w Bogu przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.
Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.
Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».
Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.
A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.
Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».
„Słowotwórczy” to komentarze do czytań mszalnych przypadających w niedziele i uroczystości, które przygotowujemy dla Was. Chcemy razem z Wami dać się tworzyć słowu Boga.
Dlaczego „słowotwórczy”?
Bóg tworzy ten świat przez słowo. I tak prawdziwie „słowotwórczy” ludzie, to nie ci, którzy tworzą nowe słowa, ale ci, którzy pozwalają na to, by słowo Boga tworzyło ich. Słuchanie „słowotwórczego” Boga, który w swojej niezwykłej pomysłowości ciągle przez swoje słowo tworzy ten świat, to najbardziej twórcze zajęcie, jakie można sobie wyobrazić.
