Setki razy słyszeliśmy już wypowiedź Jezusa o najważniejszym przykazaniu – mamy kochać Boga, innych i siebie. Brzmi jasno, ale jak zrobić to w praktyce? Po dłuższym zastanowieniu wcale nie wydaje się to takie proste! Użytecznymi wskazówkami dzielimy się w nowym odcinku słowotwórczego.
Prawdziwa oś chrześcijaństwa
Dla nas przykazania, o których mówi Jezus w Ewangelii na 30. niedzielę zwykłą, mogą być oczywiste. Dla Jego słuchaczy połączenie miłości Boga i bliźniego było absolutną nowością. Nigdy wcześniej w Biblii nie pojawia się takie zestawienie.
Słowa Jezusa są jednak oczywiście zasadne. Nie można kochać Boga, nie kochając człowieka, bo to wiązałoby się z łamaniem przykazań. Podobnie nie da się kochać człowieka, nie kochając Boga, bo to On pierwszy obdarzył nas miłością. To dwie przestrzenie, których nie da się rozłączyć. Sprawy ludzkie i Boskie łączą się tu nierozerwalnie – to oś, która wyznacza sens chrześcijańskiej wiary.
Jak kochać Boga i bliźniego?
Wydaje się, że wszyscy wiemy, jak okazywać miłość drugiemu człowiekowi. Trzeba mówić mu „kochać cię”, troszczyć się o niego, pomagać mu. To namacalne czyny, które każdy z nas z łatwością może przedsięwziąć. Ale jak okazywać to samo uczucie w stosunku do Boga, którego nie widać?
Według przykazania powinniśmy robić to w trzech przestrzeniach: serca, duszy i rozumu. Każda z nich jest tak samo ważna. Świat Boga i ludzi łączą sakramenty, które stanowią namacalne znaki niewidzialnej łaski, a samo uczestnictwo w Eucharystii to udział w Jego miłości. Gdy kochamy Boga i drugiego człowieka, a przy tym nie zapominamy o sobie, nie musimy się obawiać przyszłości.
Liturgia Słowa na XXX. niedzielę zwykłą
Tak mówi Pan:
«Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej.
Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami.
Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek.
Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy».
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja
Miłuję Cię, Panie, *
Mocy moja,
Panie, Opoko moja i Twierdzo, *
mój Wybawicielu.
Boże, Skało moja, na którą się chronię, *
Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały, *
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.
Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka, *
niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi *
i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca.
Bracia:
Wiecie, jacy dla was byliśmy, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie potrzebujemy o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.
Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?»
On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».
„Słowotwórczy” to komentarze do czytań mszalnych przypadających w niedziele i uroczystości, które przygotowujemy dla Was. Chcemy razem z Wami dać się tworzyć słowu Boga.
Dlaczego „słowotwórczy”?
Bóg tworzy ten świat przez słowo. I tak prawdziwie „słowotwórczy” ludzie, to nie ci, którzy tworzą nowe słowa, ale ci, którzy pozwalają na to, by słowo Boga tworzyło ich. Słuchanie „słowotwórczego” Boga, który w swojej niezwykłej pomysłowości ciągle przez swoje słowo tworzy ten świat, to najbardziej twórcze zajęcie, jakie można sobie wyobrazić.
