Rozważanie o. Zdzisława Kijasa OFMConv do Ewangelii na Uroczystość Trójcy Przenajświętszej (J 3,16-18) prowadzi do centrum chrześcijańskiej wiary: Bóg nie jest samotnością, ale wspólnotą miłości, która przychodzi do człowieka i chce być pośród nas.
Liturgia Słowa na Uroczystość Najświętszej Trójcy, Rok A
Czytanie z Księgi Wyjścia
Mojżesz, wstawszy rano, wstąpił na górę, jak mu nakazał Pan, i wziął do rąk tablice kamienne.
A Pan zstąpił w obłoku, i Mojżesz zatrzymał się koło Niego, i wypowiedział imię Pana. Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: «Pan, Pan, Bóg miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność».
Natychmiast Mojżesz skłonił się aż do ziemi i oddał pokłon, mówiąc: «Jeśli darzysz mnie życzliwością, Panie, to proszę, niech pójdzie Pan pośród nas. Jest to wprawdzie lud o twardym karku, ale przebaczysz nasze winy i nasze grzechy, a uczynisz nas swoim dziedzictwem».
Refren: Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże
Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych ojców, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławione jest imię Twoje †
pełne chwały i świętości, *
uwielbione i wywyższone na wieki.
Błogosławiony jesteś w przybytku Twojej świętej chwały, *
uwielbiony i przesławny na wieki.
Błogosławiony jesteś na tronie swojego królestwa, *
uwielbiony i przesławny na wieki.
Błogosławiony jesteś Ty, co spoglądasz w otchłanie, †
który zasiadasz na Cherubach, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławiony jesteś na sklepieniu nieba, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, bądźcie jednomyślni, pokój zachowujcie, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami.
Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem! Pozdrawiają was wszyscy święci.
Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu,
Bogu, który jest i który był, i który przychodzi.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do Nikodema:
«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego».
Komentarz do Ewangelii (J 3,16–18)
1. Trójca Święta i zło samotności
Niedziela Trójcy Świętej. Bóg zaprasza człowieka do zbliżenia się do Niego. Mówi też, że nie da się poznać całości tajemnicy życia, dlatego ważniejszą rzeczą jest po prostu przyjąć je i przeżyć, i to przeżyć dobrze. Jak zrobić? W dzisiejszą uroczystość Bóg mówi, że będę w stanie dobrze przeżyć swoje życie, kiedy będę dzielił je zgodnie z innymi, szczególnie tymi, którzy są wokół mnie i których spotykam na swej drodze. Takie jest prawo Ewangelii: żyć pięknie i mądrze to żyć pięknym życiem we wspólnocie z innymi, w odpowiedzialności za nich.
Taka jest właśnie dynamika wewnątrz Trójcy Świętej, zaś życie ludzie jest tego odbiciem. Wiara uczy bowiem, że wszystko przebiega „jako w niebie, tak i na ziemi”. Nic i nikt nie jest w stanie tego zmienić. Może się nawet starać, ale szybko się przekona, że mu się nie udało i że Bóg jest mądrzejszy od niego.
Uroczystość Trójcy Świętej mówi coś jeszcze. Przekazuje ważną prawdę, że pierwszym złem, jakie mogło spotkać człowieka, najważniejszym i podstawowym, wcześniejszym nawet od grzechu pierworodnego, jest zło samotności. Powiedział to sam Bóg: Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam, uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc (Rdz 2, 18). Pierwszą słabością, pierwszym złem kosmosu jest to, że człowiek jest sam. Człowiek unika samotności, broni się przed nią. Kocha natomiast wspólnotę. Chętnie przebywa pośród innych, którzy są dla niego życzliwi. Lecz do tego potrzebna jest miłość. Właśnie ona jest więzią wspólnoty. Tak jest w Trójcy Świętej i odbija się to w stworzeniu. Ojciec, Syn i Duch związani są węzłami miłości. I tylko prawdziwa miłość uwalnia z samotności i wiąże ze sobą ludzi.
2. Bóg przechodzi pośród nas
Także Mojżesz jest świadkiem tej prawdy, o czym mówi Księga Wyjścia. Wyciosał dwie kamienne tablice i wczesnym rankiem udał się na górę. Chciał, by Bóg wyrył na nich swoją wolę, wypisał na nich przykazania. I co się stało? Jak Pan odpowiedział na jego oczekiwania? Księga Wyjścia mówi, że Bóg niczego takiego nie zrobił. Nie wyrył w kamieniu przykazań. On tylko przeszedł obok Mojżesza jako Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność, zachowujący swą łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech.
Bóg przechodzi. Nie stoi w miejscu. Jego imię nie jest wyryte w kamieniu. Jego przykazania nie są sztywne. Nie są do podziwiania, ale do życia. Bóg przechodzi nad ludzką słabością, biedą, chorobą, cierpieniem i wszystko to leczy, bo jest Bogiem miłosiernym i litościwym, cierpliwym, bogatym w łaskę i wierność.
Nasz Bóg nie stoi z boku. Nie przygląda się obojętnie, co robimy, bez chęci przyjścia z pomocą, kiedy jest nieodzowna. On darzy nas życzliwością i jest zawsze p o ś r ó d nas. Ponieważ żyje w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego, nasz Bóg przebywa pośród tych, których powołał do istnienia, pośród nas! I nie tylko przebywa. On idzie z nami – pośród naszych trudności i cierpień, pośród niesprawiedliwości, które nas spotykają. On jest zawsze w środku. Nigdy nie trzyma się z boku, nie kibicuje z dala. Dlaczego? Bo jest – jak sam powiedział – Bogiem miłosiernym i litościwym, cierpliwym, bogatym w łaskę i wierność.
Prawdziwy Bóg nie jest Bogiem „dla siebie”, ale dla drugich. Nie jest zamknięty we własnej szczęśliwości, ale chce uszczęśliwiać ludzi. Chce pocieszać słabych, opuszczonych, porzuconych, chorych i cierpiących, dotkniętych niesprawiedliwością i przemocą. On chce być zawsze pośród tych, którzy cierpią. On chce być z nimi!
3. Miłość, która zbawia świat
Dlaczego to robi? Jaki jest powód tej ciągłej bliskości Boga? Powodem jest Jego miłość do nas. W rozmowie z Nikodemem powiedział wyraźnie: Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął. Bóg zrezygnował ze wszystkiego, kim był i co posiadał, aby tylko być z człowiekiem, dla niego, aby przychodzić mu z pomocą, kiedy ten jej potrzebuje, czyli zawsze. Zawsze bowiem potrzeba nam Bożej pomocy.
W prawdziwej miłości chodzi głównie o to, by być dla tego, kogo się kocha. Nie potrzeba słów, szumnych deklaracji, obietnic. Prawdziwa miłość nie posługuje się słowami, ale czynami. Chodzi w niej tylko i wyłącznie o to, by być i dawać się tym, których się kocha. Powiedział Jezus do Nikodema: Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony.
Bóg nie kocha wyłącznie mnie. On kocha cały świat. Bliscy są Mu wszyscy ludzie i wszystkie stworzenia. Sam powiedział, że przyszedł, by zbawić cały świat. Bóg posłał swojego Syna, by świat został przez Niego zbawiony.
Bóg jest mi potrzebny i ja jestem potrzebny Bogu. Ponieważ jest Miłością, dlatego – mówiąc po ludzku – potrzebuje mnie, aby mnie kochać, być dla mnie Bogiem pełnym miłości i miłosierdzia. Lecz także ja, aby być człowiekiem, by rozwijać się w moim człowieczeństwie, potrzebuję ukochać Boga i ludzi. Okazywać litość i życzliwość każdemu, kogo spotykam na drodze życia, z kim dzielę moje dni na ziemi. Tego uczy nas dzisiejsza uroczystość.
J 3,16–18 w innym ujęciu
Jeśli chcesz spojrzeć na tę Ewangelię z jeszcze innej perspektywy, warto sięgnąć po odcinek „Słowotwórczego” (poniżej).
