To miała być zwykła niedziela. Synowie poszli w góry, a pani Barbara ze spokojem przygotowywała małe rodzinne przyjęcie. Co jakiś czas dostawała zdjęcia z wycieczki, piękne tatrzańskie widoki. W pewnym momencie jednak kontakt się urwał. Przed 15:00 młodszy z synów zadzwonił i powiedział, że wydarzyła się tragedia. Posłuchajcie świadectwa Barbary Mendroch w nowym odcinku z serii JESTEM na kanale MNIEJSI.
Prawdziwy mężczyzna o dzikim sercu
Paweł był najstarszym synem pani Barbary. Miał wiele talentów. Potrafił zjednywać sobie ludzi i zbierać całą rodzinę w trudnych momentach. Pasjonowały go między innymi fotografia i szybowce. Marzył o tym, by zostać pilotem, i spełnił to pragnienie, kończąc kurs. Mówił mamie, że zabierze ją na lot, lecz ona trochę się tego bała. Mieli bardzo dobrą relację. Często wspólnie gotowali, dużo rozmawiali – Paweł był dla pani Barbary nie tylko synem, ale też przyjacielem.
Jego inną pasją był piesze wędrówki. Pewnego razu wpadł na pomysł, aby przejść na nogach trasę z rodzinnego Skoczowa nad polskie morze, a następnie iść wzdłuż wybrzeża. Mama długo mu to odradzała, ale ostatecznie nie zdołała go zatrzymać. Wycieczka okazała się fantastyczną przygodą, a także momentem wyciszenia. Paweł dobrze czuł się wśród ludzi, ale szukał również chwil zadumy. Jako zaprawiony wędrowiec zaplanowaną trasę pokonał bez problemów.
Nade wszystko kochał jednak góry. Regularnie wraz z bratem jeździł w Tatry i nie tylko, zdobywając kolejne szczyty. W czasie wędrówek nigdy nie ryzykował. Był rozsądny i jeśli coś wydawało mu się niebezpieczne, to wolał odpuścić, niż brnąć w to dalej. „To prawdziwy mężczyzna o dzikim sercu” – podsumowała go mama.
Wiele osób odradzało im tę wycieczkę
Podczas kolejnych wakacji Paweł i Krzysztof, jego młodszy brat, planowali następną górską wyprawę. Jako cel wybrali Orlą Perć. „To bardzo niebezpieczna trasa, nie idźcie tam” – słyszeli od znajomych. Oni jednak znali swoje umiejętności i wiedzieli, że są w stanie odbyć tę wędrówkę. Wyznaczyli datę – niedzielę w okolicy imienin Krzysztofa. Rozpoczęli przygotowania. W sobotę wieczorem poszli na mszę świętą.
– zapytał ksiądz, gdy zobaczył ich wchodzących do zakrystii. Byli ministrantami, więc jak zwykle przyszli służyć przy ołtarzu. Przyznali się, że wybierają się następnego dnia w góry, więc dlatego chcieli uczestniczyć w niedzielnej Eucharystii wcześniej. Kapłan odparł:
To miała być zwykła niedziela
Następnego dnia o 3:30 Paweł i Krzysztof wyruszyli z domu w stronę Tatr. Gdy kilka godzin później pani Barbara wstała, dostała od nich pierwsze zdjęcia. Zawsze przesyłali jej fotografie z trasy, a ona wtedy wiedziała, że wszystko jest u nich dobrze. Tego ranka również mogła ucieszyć oczy górskimi widokami. Potem zaczęła przygotowywać się do kościoła. Po Eucharystii wraz z resztą rodziny wybrała się na cmentarz, a następnie zaczęła robić coś w kuchni. Na popołudnie zaplanowano bowiem małe familijne przyjęcie.
O 13:00 zaczęło padać. Pani Barbara napisała więc do Pawła z pytaniem, czy u nich też pogoda się popsuła. Odpowiedzi nie otrzymała. Dzień toczył się dalej. Trwały przygotowania do imprezy na tarasie. Koło 15:00 zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się Krzysztof:
Pani Barbara nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. Zupełnie to do niej nie docierało. Od razu wsiadła z mężem w samochód i ruszyła do Zakopanego. Wyparła z siebie to, co powiedział jej syn. W drodze krzyczała, że to niemożliwe. Jechała z modlitwą na ustach i w przeświadczeniu, że gdy zobaczy Pawła, to on ożyje. Jednak gdy znalazła się na miejscu, nie pozwolono jej wejść. Tylko mąż zidentyfikował ciało. Niestety, to naprawdę był ich pierworodny syn.
To ból nie do przeżycia
Pani Barbara wielokrotnie zadawała sobie pytanie: Dlaczego Paweł? Dlaczego to właśnie on – młody, ambitny, utalentowany chłopak – zginął? Przecież mógł zrobić jeszcze tyle dobrego! To sprawa, której człowiek nie jest w stanie pojąć.
Taki wniosek przyszedł do pani Barbary. Wiara pomogła jej przetrwać najtrudniejsze momenty. Mimo że minęło już pięć lat od tych tragicznych wydarzeń, to ona wciąż mówi, że nie pogodziła się ze śmiercią syna. Przyjęła jednak do wiadomości ten fakt, bo zaufała, że Bóg potrzebował Pawła u siebie.
Potem długo nie chodziła w góry. Nie była w stanie. W końcu przełamała się i dziś to właśnie tam czuje największą bliskość syna.
Co ta historia robi z nami?
Uświadamia nam, jak kruche i nieprzewidywalne jest ludzkie życie. Pokazuje ból matki, która traci ukochanego syna, i przypomina, że w obliczu tragedii nie zawsze znajdziemy odpowiedź na pytanie „dlaczego?”. Jednocześnie daje świadectwo wiary, która nie usuwa cierpienia, ale pomaga je przetrwać. Zachęca, by w najtrudniejszych chwilach szukać oparcia w Bogu i pozwolić Mu być blisko.
Trzy myśli, które warto zabrać:
Nie na każde cierpienie znajdziemy odpowiedź. Są wydarzenia, których nie potrafimy zrozumieć ani zaakceptować. Możemy jednak powierzyć je Bogu.
Wiara nie odbiera bólu, ale pomaga przez niego przejść. Nawet wtedy, gdy brakuje sił, można szukać schronienia w Bożych ramionach.
Miłość nie kończy się wraz ze śmiercią. Pamięć o bliskich pozostaje w nas, a miejsca i wspomnienia mogą nadal pomagać odczuwać ich bliskość.
FAQ
O tragicznej śmierci jej syna Pawła, który zginął podczas górskiej wyprawy na Orlą Perć. To poruszająca historia matczynej miłości, bólu po stracie dziecka i prób odnalezienia się w rzeczywistości, której nie sposób zrozumieć.
Rozmowa jest dostępna na kanale YouTube „mniejsi”, w serii „JESTEM”.
